Niepokora. Poezja

Niepokora

Wiesz –

nie musisz odkrywać poezji zebranej

głęboko wypukłą łyżką do sorbetów

ani odpływać łodzią w wody nieznane

samozwańczych patos-wierszokletów.

 

możesz

miłością poznawać świat krwawy i kręty –

śpiewną głębinę niemanierycznych toni

lub podduszać ściszonym krzykiem poety

albo głośnym szeptem – jak kto woli…

 

słuchaj pokornie pieśni cudzej nie swojej

na bok nie-doświadczone złóż uprzedzenia

ucałuj dłoń poezji z wiarą tworzonej

uszanuj inność. wartość milczenia.

Natalie